Reply
piedie
Show profile
Link to this post
Subject: Slotmoment bezoekdag
Indien u niet al te veel tijd heeft; lees dan alleen laatste alinea
Diegenen die tijdens hun bivak ook een dag de ouwkes toelaten op de heilige kampgrond kennen het wel:
ook aan die dag komt -een paar tergend trage uren nadat ze begon- een eind. De oudere chiroleden en leiding slaken een zucht van verlossing, bij de kleinsten borrelen hier en daar wat traantjes op. Bruut maar kordaat jonge ouders van hun bleirende kleine afscheid laten nemen, neen, dat lukt niet. Daar menen ze tijd voor nodig te hebben, en die nemen ze ook!
In mijn ogen ist heel gemakkelijk.
Pa en ma: "jongen, we zijn weg, zijt wijs! Tot over 5 dagen"
Jongen: "Sgoe, tot dan! Merci voor de koeken"
En elk draait zijn rug en sloft rustig verder.
Vader legt veelbetekenend zijn hand op moeders bips.
Fijn, maar in veel gevallen niet de realiteit.
Dus bedachten we met de leiding van Chiro Ludiek een oplossing:
We hadden een plan nodig om die hele kudde leden en ouders naar het einde toe wat samen te drijven en te kalmeren. Vroeger, toen de dieren nog spraken en Jezus nog in ons midden was, lieten we de priester nog overvliegen naar de Walen om een heilige mis op te dragen aan de kampgoden. Tegenwoordig vinden we dit oudbollig - theeft iets te maken met de nieuwe paus zijn muts ofzo.. Iedereen stond samen en luisterde ingetogen naar de wijze woorden van de oude man int wit. Mirakel: ook het afscheid gebeurde op een serene manier waarna we ons bivakleven zonder alteveel schade konden verderzetten.
Met de komst van den Islam, vegetarisme en ander ecogedachtengoed is de oude witte man op pensioen gegaan en werden we genoodzaakt zelf wat uit ons duim te zuigen.
'Een slotmoment' heet dat dan. Wie o wie onder jullie heeft hiervoor een tof idee. Een groepsgebeuren met leden en ouders, om de bezoekdag af te ronden. Liefst zonder al teveel emo erin, kwestie van de kleinsten niet al teveel te ontroeren wanneer ze afscheid moeten nemen. Tmag vrolijk zijn, de kampsfeer delen met ouders...enz
